Zondag 14 augustus: Opnieuw Blizzard Beach

Ik was weer als eerste op vanmorgen en even later volgde Joost. We belden nog even naar het thuisfront en naar mijn tante. Onze hond Max logeert bij mijn ouders en hoe gewend hij daar ook is, toch heeft hij waarschijnlijk heimwee want na drie dagen eet hij meestal niet meer. Maar nu gaat het beter. Hij krijgt rijst met goulash en dat eet hij wel. Hoe verwend kun je zijn?

Vandaag wilden we naar de Florida mall en naar Michaels. Van Michaels had ik een coupon waar ik tussen vier en acht 25% korting kreeg. Ze hebben daar heel veel taartspulletjes dus daar wilde ik uiteraard graag even heen. Het is hier toch al goedkoper als in Nederland en met de korting eraf scheelt het helemaal een hoop. Verder hebben ze hier veel dingen die ze bij ons nog niet verkopen. Of had ik dit al verteld?

We hoefden niet vroeg weg dus ik dook nog even in het zwembad. Joost volgde mij en even later verscheen ook Bart. Hij had inmiddels via ping contact met een jongen van school die ook in Orlando is. Zij wilden vandaag nog naar een waterpark en vroegen welk park het leukste is. Volgens ons Blizzard Beach. Misschien zou het wel leuk zijn om mee te gaan want die jongen is maar alleen. Zij moesten nog gaan ontbijten en we spraken af dat wij alvast naar het park zouden rijden en bedjes zouden zoeken. Wij dus vlug gedoucht en onze spullen gepakt. Tegen 11 uur kwamen we bij Blizzard Beach aan. Het was er wederom druk aan de auto's te zien. Het duurde dan ook weer even eer we een bedje hadden we gevonden maar dat lukte toch. Ongeveer op dezelfde plek als gisteren. Joost en Bart liepen terug naar de uitgang om op Bob en zijn ouders te wachten. Ze bleven echter nogal lang weg dus Ton ging ook maar eens kijken. Ze hebben daar best een tijd staan wachten maar geen Bob. Hadden we elkaar dan toch al misgelopen? Ze besloten toch maar terug te gaan want langer wachten had geen zin. Misschien komen we elkaar in het park tegen. De kans is klein want het park is supergroot. 's Avonds bleek dat zij naar Typhoon Lagoon waren geweest en daar op ons hadden staan wachten.

De kinderen gingen weer regelmatig van de glijbanen en ik genoot zo af en toe in het golfslagbad. Wat is het toch heerlijk hier. Joost wilde weer graag met mij in de Lazy River dus ging ik met hen mee.

Het begon echter al weer een beetje te betrekken. Het zou toch niet opnieuw gaan regenen? Maar helaas we waren nog maar goed en wel onderweg, toen het begon te druppelen. We besloten maar de eerstvolgende uitgang te nemen want Ton was alleen bij de spullen en binnen de kortste keren kan het hier hele emmers regenen. Het viel allemaal nogal mee met de regen maar we besloten toch om maar het park te verlaten. Het was al drie uur en dat vonden we lang genoeg weer voor vandaag.
Omdat het inmiddels al half vier was reden we gelijk door naar Michaels. Hier kocht ik weer allerlei spulletjes, hopelijk hebben we genoeg plaats in de koffer. Aan de overkant van de weg is een Best Buy en daar wilden Joost en Bart graag nog even kijken. Ik had ze allebei een spel beloofd en daar hebben ze altijd veel keus. Joost kocht voor een jaar een abonnement op Xbox Live en een spel. Bart kon niet goed een keuze maken en besloot nog even te wachten. Het was inmiddels al 6 uur en we reden terug naar de villa.

Gisteren hadden we bij Perkins gegeten maar dat was toch niet helemaal goed bevallen. Het eten is er niet slecht maar ook niet dat je zegt geweldig. Verder is de entourage ook niet alles. Tel daar bij op dat je chloordrankjes krijgt (het water hier heeft een chloorsmaak dus soms de frisdranken ook) dan is de keuze voor een restaurant weer snel gemaakt. We gingen dus terug naar The Outback. Hier is het toch veel sfeervoller en gezelliger. De biefstuk hier is ook beter en vooraf krijg je overheerlijk brood. Na het eten keerden we terug naar de villa en eigenlijk was ik te moe om het verslag nog te maken. Verder is het soms een gevecht om op de computer te mogen. We hebben er twee maar meestal zijn ze beiden bezet. Dan dus maar morgenvroeg, dan ben ik meestal de eerste.
Het wordt saai maar we gingen weer op tijd naar bed. Morgenvroeg willen we naar de andere Wallmart en de Publix voor wat boodschappen. Verder waarschijnlijk naar de Mall. Maar goed het kan zomaar veranderen.

Zaterdag 13 augustus: Blizzard Beach

Vanmorgen waren we eigenlijk allemaal al vroeg wakker. Ik maakte mijn verslag af en maakte nog wat foto's van de villa. Dit jaar hebben we eigenlijk nog niet zoveel foto's gemaakt. De eerste dagen was het toch even vervelend allemaal zonder de koffers waardoor ik er niet zoveel zin in had  en andere jaren maken we ook altijd een rondreis waardoor je automatisch veel meer foto's maakt. Aangezien we toch vroeg wakker waren besloten we om vandaag naar Blizzard Beach te gaan. De kinderen vonden de waterparken van Disney twee jaar geleden helemaal geweldig dus hier wilden ze graag naar terug. Ik had thuis al ontdekt dat als je naar alle twee de parken wilde gaan, je net zo goed een jaarpas kon nemen. Dit was net zo duur als twee keer entree en mochten we volgend jaar teruggaan dan kunnen we er ook nog gebruik van maken. Voordat we naar Blizzard Beach gingen stopten we nog even bij de Wallmart voor slippers voor Bart en Joost. Wel zo handig in zo'n park. Ook verzagen we auto nog even van wat benzine. Rond een uur of tien kwamen we aan bij het park en het was al aardig druk. Het kopen van de jaarkaarten had nog wel even in maar om half 11 konden we toch naar binnen. Nu nog zoeken naar een goed plekje. Ton ligt niet graag op het zand en we wilden ook nog een beetje schaduw want anders was het niet vol te houden. Na even zoeken toch een fijn plekje gevonden vlakbij het refillstation en dichtbij de toiletten. We hadden bij de ingang al bekers gekocht waarmee je de hele dag drinken kon halen. Als we volgende keer naar Typhoon Lagoon gaan, kunnen we deze bekers weer meenemen en hoeven we alleen een nieuwe sticker te kopen. Op deze sticker staat de dag dat je in het park bent en deze moet je scannen voordat je drinken uit de automaat kunt tappen. Wel een goed systeem.

De kinderen zochten gelijk de glijbanen op en Ton en ik installeerden ons op een bedje. Zo af en toe dook ik een keer het golfslagbad in en Ton ging af en toe mee van de glijbaan. Dat is niet aan mij besteedt die enge dingen. Twee jaar geleden hadden we hier ook de funnelcake ontdekt. Een soort brij van oliebollenbeslag. Heel lekker met poedersuiker. Bart en ik genoten hier dan ook weer van. Joost haalde ook nog wat te eten en Ton genoot van een biertje. Joost wilde graag samen met mij in de Lazy River dus zochten we samen met Bart een tube en lieten ons ronddobberen rond het park. Op een gegeven moment kwamen we uit een grot en zagen dat het heel donker begon te worden. Meteen daarop volgde een donderslag. We werden vriendelijk verzocht om de eerstvolgende uitgang te nemen en het bad te verlaten. Inmiddels hadden ze ook al omgeroepen dat wegens de donder iedereen het park moest verlaten. We kleedden ons dus snel om en liepen naar de uitgang. Het was inmiddels en uur of drie en we hadden toch een pasje dus konden we nog terug.

We stopten onderweg nog even bij de Wallmart voor wat boodschappen. We hadden 's morgens al gekeken naar een bakplaat zodat we in de villa konden gourmetten of bbqen. De bbq die er stond zag er niet zo goed meer uit dus dat was geen optie. Zo'n plaat was niet te duur en zo konden we gezellig een keer in de villa eten. We namen allerlei soorten vlees en stokbrood en allerlei lekkere dingen voor bij de gourmet. Echter toen we de plaat wilden halen was deze uitverkocht. Helaas pindakaas, geen gourmet. Alles dus maar weer teruggelegd en deze week maar kijken bij een ander Wallmart of ze ergens zo'n bakplaat hebben. We reden dus maar door naar de villa en vermaakten onszelf met computeren, gamen etc. Ook werden de laatste voetbalstanden doorgegeven vanuit Nederland. Nu we niet konden gourmetten moesten we verzinnen waar we dan zouden gaan eten. Vorig jaar waren we regelmatig bij Perkins geweest en ik had hier nog een kortingsbon van 20% van. We besloten dan ook om hier maar te gaan eten. Dit was lekker dichtbij wat ook wel prettig wa want we waren allemaal best wel moe van het zwemmen en de buitenlucht. Ton en ik hadden een menu waarbij een drankje en het dessert was inbegrepen. We zaten echter allebei vol dus kregen we een doggybag mee met voor ieder een stukje taart. Heel normaal hier maar iets wat wij niet kennen. Om half tien waren we weer terug en iedereen deed nog even zijn eigen ding. Ook deze avond gingen weer vroeg de luikjes dicht. Doordat het park ineens geen sluiten, had ik geen kans gezien nog wat foto's te maken van Blizzard Beach. We moeten dus zo en zo terug. Helaas op dit moment dus niet zoveel foto's. Tot morgen maar weer. Een shopdag waarschijnlijk.

Vrijdag12 augustus: Relaxdag en shoppen

Joost was vanmorgen al vroeg wakker dus ben ik er maar samen met hem uitgegaan. We belden even naar mijn ouders. Dat is ook wel makkelijk in deze villa, je kunt hier gratis naar Nederland bellen. De rest was ook al wakker en om negen uur lagen we al in het zwembad. Ik had ondertusssen ook nog even een was ingezet. Dat is ook fijn in de villa je kunt je was gewassen en gestreken mee terugnemen. Dat betekent dat je minder hoeft mee te nemen en meer plaats hebt voor de kleding die we hier kopen.

Gisteravond hadden we Russ gebeld, de beheerder van de villa, omdat er een paar kleine dingetjes niet goed of niet duidelijk waren. We hadden onder andere geen koffiepot. Vanmorgen belde hij terug om te zeggen dat hij langs zou komen. We deden het vandaag toch rustig aan dus dat was geen probleem. Russ hadden we al eerder ontmoet aangezien we al voor de derde keer een huis van killervilla huurden. Voor de geïnteresseerden, Lawrence (killervilla) heeft drie huizen in Kissimmee. Eén in Chatham Park, wat dichtbij Lake Berkley ligt, en twee in Lake Berkley. Deze laatste liggen naast elkaar. Het eerste jaar hadden we de villa aan Chatham Park, persoonlijk vind ik dat de mooiste. Deze heeft een jacuzzi en is net iets groter dan de rest. Het is ook gunstig gelegen, vlakbij de 192 en bij de Wallmart. Vorig jaar hadden we Lake Berkley 2 aan de Ainsdale Walk. Lake Berkley is een gated community, dat betekent dat het een afgesloten wijk is met beveiliging. Alles ziet er dan ook heel mooi uit. Verder is er een publiek zwembad en een clubhouse waar je ook gebruik van kunt maken. De villa van vorig jaar was weer ietsje groter dan die van dit jaar maar ze hebben allemaal drie slaapkamers, 2 badkamers, een gameroom en een eigen zwembad. Wat wij vooral prettig vinden aan deze villa's is de locatie. We zitten om de hoek bij de Wallmart en aan de 192 liggen heel veel restaurants en o.a. een Publix. Dus voor Amerikaanse begrippen alles dichtbij. Op verzoek zal ik wat foto's bijvoegen van de villa. Dit dus allemaal even tussendoor.

Nadat Russ weg was, dook ik weer het zwembad in en de kinderen vermaakten zich met gamen en met de computer. Af en toe kwamen ze mij vergezellen in het zwembad. Dit weekend is het belastingvrij shoppen in o.a. de Premium Outlets dus besloten we daar heen te gaan. Voor de kinderen is shoppen hier een feest terwijl ze thuis nooit mee naar de stad wilden. Eerst stopten we nog bij Joan's omdat ik daar graag wilde kijken voor taartspulletjes. Ze hebben hier heel veel spullen van Wilton en ook dingen die je in Nederland nog niet kunt krijgen. We reden door naar de Premium Outlets en daar was het echt niet normaal druk. Na lang zoeken vonden we uiteindelijk een parkeerplaats. Hier kun je overal gratis parkeren en het parkeerterrein is zo groot als bij ons heel de Heuvelstraat en omstreken. We gingen bij Tommy Hilfiger de winkel binnen waar Bart al gelijk slaagde voor wat shirts en een vest. We lieten de kleding even achterhouden want we gingen eerst een kortingscouponboekje halen. Je krijgt hier namelijk bij heel veel winkels nog eens extra korting met een coupon. Het begon inmiddels te onweren en we besloten bij de foodcourt even wat te drinken en te schuilen want het was inmiddels heel hard gaan regenen. We wachtten even maar het bleef regenen dus gingen we toch maar weer verder. Joost slaagde nog voor een paar Ralph Lauren schoenen en ook Bart vond schoenen naar zijn zin bij Puma. Het was al opruiming en overal kreeg je nog extra korting met de coupon. Verder hoefde je bij aankopen onder de $ 75 geen tax te betalen. Als laatste gingen we nog even langs de Nike store en ook daar slaagden de kids.

Inmiddels was het al ruim half acht en we begonnen honger te krijgen. We besloten maar door te rijden naar The Outback om te gaan eten. Het viel mee met de drukte dus we hadden snel een tafeltje. Ton nam dit keer een burger en de kinderen en ik weer een biefstuk. Ik nam er sweet fried potatoes bij maar vond dat toch niet zo geweldig. Het waren net frietjes maar dan zoet. Thuisgekomen deden we allemaal nog even ons ding en we lagen weer op tijd in bed. Of het nu nog met het tijdsverschil te maken heeft weet ik niet maar we zijn 's avonds allemaal doodop.

Donderdag 11 augustus: Hoera de koffers zijn er, nu op naar de villa

Deze nacht had ik niet zo goed geslapen. Aangezien ze bij de vermissing van de bagage mijn boardingcard hadden gebruikt stond er op het formulier de naam Lingers. We hadden dit gisteren wel gemeld bij de concierge maar die was er maar tot middernacht. Hopelijk zouden ze het bij de receptie wel snappen en niet de bagage weer mee terug sturen. Om 6 uur trok ik maar snel even wat kleren aan om toch even bij de receptie te informeren. En ja gelukkig, de koffers stonden daar. Wat een opluchting zeg.

Joost was al ook al wakker en was al aan het msnen met vrienden thuis. De rest werd ook al snel wakker en waren blij te horen dat de koffers er waren. Ik had ze nog maar even bij de receptie laten staan omdat het anders wel vervelend was voor de andere gasten. We probeerden nog even te slapen maar dat lukte niet echt. Ik skypte nog even met André, die gisteren opnieuw opa en oma waren geworden.  Toch handig al die technische snufjes tegenwoordig. Rond een uur of acht ging Ton alvast twee koffers halen zodat we weer schone kleren hadden. We ontbeten voor de laatste keer in het hotel en doken nog even het zwembad in. Daar kletsten we nog even wat met andere Nederlanders die ook sinds maandag in Miami waren.

Rond twaalf uur belden we valet parking om onze auto voor te rijden, Dit is trouwens wel een beetje decadent maar wel ideaal. We checkten uit en stelden Tommie in richting Pompano Beach. We wilden het eerste gedeelte langs de kust rijden zodat we nog iets zouden zien voordat we de Turnpike op zouden draaien. Wat een hotels en wat een huizen kom je hier tegen. Onderweg was het heel erg druk maar toen we eenmaal de turnpike op waren viel het reuze mee. Deze weg is wel wat saai maar wel heel relaxt rijden. Onderweg viel er regelmatig een flinke bui.We stopten onderweg bij een plaza voor een sanitaire stop en wat te eten. Tegen vijf uur kwamen we bij het resort aan. Even inchecken en we konden regelrecht doorrijden naar Ainsdale Walk. Vorig jaar zaten we in dezelfde straat maar één huis verder. Binnengekomen in de villa stonden er weer diverse boodschappen klaar. Brood, koffie, thee, eieren, bacon, jus, water, melk, kaas er stond van alles. Dit is altijd wel gezellig binnen komen. We laadden onze spullen uit en spraken nog even met het thuisfront.

De kinderen wilden weer graag bij The Outback gaan eten want dat is hun favoriet. Vooraf kregen we weer van dat lekkere brood waar de kinderen dol op zijn. We kregen zelfs een extra portie. Bart en Joost namen allebei weer het bekende kindermenu een Joey Sirloin, een kinderbiefstuk. Ze konden het zelfs niet helemaal op. Als je je glas nog maar half leeg hebt komt er alweer een nieuw aan. Na het eten gingen we nog even langs de Wallmart om nog wat boodschappen te halen. Ook hier is het weer leuk winkelen en we waren dan ook gauw een anderhalf uur binnen. Allemaal nog even op de computer en dan weer lekker slapen. Hopelijk nu wat beter aangezien de koffers er zijn. Weinig spannends gebeurd vandaag eigenlijk buiten het goede nieuws. Wat we morgen gaan doen is nog niet bekend. De kinderen willen graag naar Blizzard Beach maar aangezien Bart toch wel last heeft van het verbranden is dat misschien niet zo verstandig. Morgen dus het vervolg.

Woensdag 10 augustus: Rondtour Miami en goed nieuws over de koffers

Ik was vanmorgen al vroeg wakker en ben dan ook maar mijn blog gaan schrijven van dinsdag. Uiteraard eerst gekeken of er al een spoor was van onze koffers maar helaas. Vanavond weer bellen met American Airlines.  De rest hield het uit tot acht uur. Zij zitten al gelijk in het ritme. Gisteravond hadden we hier in het hotel nog een tour geboekt met boot en bus door Miami. We zouden om 13.30 uur opgehaald worden bij het hotel. Het ontbijt in het hotel was goed bevallen dus daar  maakten we opnieuw gebruik van. Na het ontbijt wilden de kinderen nog graag even gaan zwemmen. Ton liep ondertussen even naar de Wallgreens en ik ging maar ondergoed en sokken wassen. Ik had wel extra meegenomen maar daar begonnen we ook doorheen te raken. Dit is toch echt balen als je geen andere kleren hebt. Hierna dook ik ook nog even in het zwembad.

In eerste instantie was het wat bewolkt maar even later verscheen gelukkig weer de zon. Dan is het gelijk ook bloedheet maar er staat gelukkig een flinke wind. Onze zonnebrand zit ook in de koffer dus Ton had maar iets meegebracht omdat we gisteren in dat eventjes toch al wel wat verbrand waren. Tot een uur of twaalf vermaakten we ons langs en in het zwembad en gingen daarna naar de kamer om te gaan omkleden voor de tour. Het was inmiddels ook weer een beetje gaan regenen. Hopelijk bleef het verder vanmiddag droog. Om half twee werden we voor de deur van het hotel opgehaald. We begonnen met de bustour en om vier uur zou de boot klaarstaan. We pikten eerst nog wat mensen op en wisselden van bus. Onze gids was Ailene en zij vertelde het een en ander over Miami en de vele districten. We reden door South Beach, langs het café van Gloria Estafan, het huis van Versacci en de vele restaurantjes en cafeetjes van dit mooie gedeelte.

We reden door naar Little Havanna, een gedeelte van Miami waar een heleboel Cubanen zich gevestigd hebben. Hier bezochten we een sigarenwinkel met echte Cubaanse sigaren en hier konden we ook koffie proeven. Er was ook een Mac en daar wilden de kids uiteraard snel nog wat eten.





 Na nog even gewacht te hebben op een paar laatkomers vertrokken we weer richting Coral Gables, een heel luxe gedeelte van Miami.  Hier kwamen we ook langs de Venetiaanse pool, een voor al het publiek geopend zwembad. Heel erg mooi. We verlieten Coral Gables op weg naar Downtown Miami. Onvoorstelbaar wat een gebouwen hier. Echt iets voor mij om op de bovenste verdieping te wonen. We werden afgezet bij Bayside Marketplace, een gezellig winkelcentrum met een haven, waar we om vier de boot opgingen. Terwijl we de haven uitgingen zag je de skyline van Miami, echt heel mooi. Deze skyline is ook bestempeld als de tweede mooiste skyline van Amerika. Op één staat New York. Terwijl onze reisleidster op een leuke manier het een en ander over de gebouwen vertelde kwamen we langs Fishermans Island. Op dit eiland wonen alleen maar rijke mensen want het is niet per auto te bereiken. Je kunt er alleen komen met je eigen jacht of met een vliegtuig. Met de ferry mag je alleen mee als je op dat eiland woont. Hier hebben dan ook bekende mensen als Oprah Winfrey, Boris Becker en Tom Cruise een optrekje. Op het eiland is ook een golfcourt, privéschool en een restaurant. Het havengeld dat betaald moet worden bedraagt alleen al $ 275.000 per jaar. Kleinigheidje toch? Na een tijdje varen kwamen we aan bij Starisland, een eiland waar de rich and famous een huis hebben. Hier wonen o.a. Gloria Estafan, Julio Iglesias en Will Smith. Dit zijn echt pandjes van een miljoen of 30, niet normaal.

Om kwart voor zes meerden we weer aan in de haven en gingen snel naar de bus waar Ailene al weer op ons stond te wachten om ons terug te brengen naar het hotel. We vonden het allemaal een leuke en mooie tocht en hebben zo toch wel wat meer van Miami gezien.

Aangekomen in het hotel checkte ik eerst weer of er al iets bekend was van de koffers. En yes, de status "have not been located yet" was veranderd in "have been arrived". De koffers zouden om 8 uur 's avonds opgehaald worden op het vliegveld en binnen 6 uur afgeleverd worden bij het hotel. Aangezien er een opmerking bijstond dat het soms wat langer kon duren, belde ik toch nog maar even met AA. Volgens de medewerker zouden de koffers echt er morgenvroeg moeten zijn. Dat hopen we dan maar want morgen vertrekken we weer naar Orlando. We waren in ieder geval wel gerustgesteld dat de koffers terecht waren. Inmiddels was het al een uur of acht en hadden we nog niks gegeten. In eerste instantie wilden we naar South Beach maar we waren allemaal toch wel erg moe en hadden niet veel fut meer. We besloten dan ook in het hotel maar iets te eten en rond een uur of tien gingen bij de luikjes dicht. Hopelijk zijn de koffers er morgenvroeg als we wakker worden. Morgen meer.

Dinsdag 9 augustus nog geen spoor van de koffers

Vanmorgen stonden we allemaal om 7 uur op. Dat is toch goed voor de eerste nacht. We lagen natuurlijk pas laat in bed en waren allemaal erg moe. Eerst op internet gekeken of de koffers al gevonden waren maar helaas. Omdat we gisteren niet veel tijd hadden gehad om te eten hadden we allemaal flink trek en we besloten in het hotel te ontbijten. Ze hadden een menu of een buffet en we namen dit laatste. Het buffet was zeer uitgebreid er lag van alles. Gelukkig had in de handbagage wel voor iedereen zwemkleding meegenomen en voor allemaal schoon ondergoed en een extra shirt. We hadden wat toiletgerei meegekregen van American Airlines maar dat stelt ook niet zoveel voor. Na het ontbijt keken we wat rond in het hotel en de kinderen gingen alvast naar het zwembad. Ton en ik gingen nog even naar de kamer om te kijken of we AA konden bereiken i.v.m. onze koffers. Helaas kreeg ik alleen een bandje met hetzelfde verhaal wat ik op internet al gevonden had. Hopelijk kwamen onze koffers met de vlucht die wij de dag ervoor eigenlijk zouden moeten hebben gehad.
De kinderen kwamen af en toe even vragen of we ook kwamen zwemmen dus ik ging ook mee naar het zwembad. Het hotel ligt pal aan zee dus gingen we ook nog even naar het strand. Wat is de zee hier heerlijk. Zo'n helder water en heerlijk warm. Lekker genoeg om toch nog even af te koelen. In andere delen van Florida is het meestal niet zo druk aan het strand maar hier was leven genoeg. In het zwembad keuvelden we nog even met andere Nederlanders want ook hier waren er genoeg aanwezig. Toen wij in 1994 voor het eerst in Amerika kwamen, kwam je geen Nederlander tegen. Nu hoor je toch overal wel regelmatig wat Nederlands voorbij komen. Tegen een uur of twee besloten we maar wat boodschappen te doen en wat te gaan eten. We kwamen uit bij een Publix en haalden wat voor de inwendige mens. We besloten om naar de Aventura Mall te rijden en typten het adres in onze Tommie. Onderweg begon het al zachtjes af en toe te regenen. Echter op een gegeven moment begon het te hozen. We vroegen ons ook af of we wel in de juiste richting zaten. Het regende op een gegeven moment zo hard dat ik de auto toch maar even aan de kant heb gezet. We zouden er bijna moeten zijn maar we konden niks van een mall ontdekken. Aangezien het zo hard regende besloten we toen het wat minder werd terug te rijden naar het hotel. We hadden in onze hotelkamer een folder gekregen van een Grieks/Italiaans restaurant en het leek ons wel wat om daar iets te halen of te eten. In de lobby van het hotel stonden ze met gratis limonade en ijsthee met koekjes dus daar namen we wat van. Thuis in Nederland had ik nog diverse taartspulletjes besteld die ze bij het hotel zouden afleveren. Eén pakje was al binnen en ik ging gezellig nog even bladeren in een boek wat ik had besteld. De kids keken wat tv. Rond een uur of zes liepen we richting het restaurant waarvan we dachten dat het dichtbij het hotel lag. Helaas bleek dit toch verder dan we dachten en ondertussen begon het weer te regenen. We liepen nog even de Wallgreens binnen en besloten terug te lopen en voor het hotel de bus te nemen naar de Aventura Mall. Daar konden we ook wel wat eten. Voor 2 dollar p.p. kun je hier met de bus bijna overal naar toe maar het was nog een hele rit. We werden voor de deur afgezet en kwamen eigenlijk gelijk op de foodcorner uit. Dit is een heel groot plein met allerlei tentjes waar je verschillende dingen kunt halen. De kinderen kozen voor kip met frietjes van de Cajun grill. De kip was heerlijk gemarineerd en in kleine stukjes gebakken. Ook de frites was gekruid. Allemaal erg lekker. We liepen nog een uurtje door de mall maar op een gegeven moment waren we toch allemaal wel erg moe. We moesten tenslotte ook nog wennen aan het tijdsverschil. We gingen terug naar de uitgang en namen de bus weer terug richting hotel. Bij terugkomst boekten we nog een tour voor morgen zodat we ook wat van Miami zouden zien. Om 13.30 uur zulle we worden opgehaald bij het hotel voor een tocht met de boot en met de bus. Ondertussen waren onze koffers nog steeds niet gearriveerd maar wel het andere pakje. Op de kamer checkten we eerst weer online hoe het met onze koffers stond maar nog steeds geen verandering. Ik probeerde weer te bellen en kreeg weer een bandje. Op een gegeven moment kon ik toch kiezen voor iemand aan de lijn. Ze belde met British Airways en met JFK. Volgens haar zouden onze koffers daar nog staan. Er zou een vlucht deze kant op komen maar deze was vertraagd door het slechte weer in Miami. We konden morgen even terugbellen om opnieuw te informeren. Hopelijk komen ze toch morgen mee want we lopen hier nu nog steeds in lange broek en we hebben geen andere kleren. Inmiddels was het half elf en vonden we het tijd om te gaan slapen. Hopelijk hebben we morgen beter nieuws wat betreft de koffers.

Ons avontuur: Tilburg-Brussel-Londen-New York JFk-Miami

Vanmorgen waren we al op tijd op want vandaag vertrokken we naar Miami. Dit keer vanaf Zaventem (Brussel) en niet vanaf Schiphol. André zou ons wegbrengen omdat de hotels in Brussels wel erg duur waren. Na nog even te hebben getankt waren we rond acht uur bij André. Onze vlucht naar Londen vertrok om 12.10 uur maar we wilden maar op tijd weg rijden. Rond Antwerpen is het altijd nogal druk en richting Brussel waren ze aan de weg aan het werken. Ondanks het zeer slechte weer waren we al om half tien op het vliegveld. Inchecken hadden we thuis al gedaan dus we hoefden alleen de koffers af te geven. Na alle controles goed te hebben doorstaan liepen we richting B4 van waaruit ons vliegtuig naar Londen zou vertrekken. Het was er nog heel druk maar voor een vlucht naar Tunis. Toen die uiteindelijk later dan aangekondigd was vertrokken was er niemand meer bij deze gate. Toch maar even checken of we wel goed waren. De vlucht naar Londen vertrok nu ineens van B10. Konden we gelijk het vliegtuig in dachten we. Verkeerd gedacht dus want we hadden 40 minuten vertraging. Dit betekende dat we waarschijnlijk onze aansluiting in Londen zouden missen. Om 12.50 uur gingen we uiteindelijk de lucht in en de piloot had goed nieuws. We zouden slechts 20 minuten later aankomen in Londen. Echter boven Londen aangekomen waren er weer problemen waardoor we wat gratis rondjes van de zaak bovne Londen kregen. Om 13.05 uur Engelse tijd landden we uiteindelijk in Londen. Er was gezegd dat we moesten proberen onze vlucht toch te halen dus haastten we ons naar de vertrekhal. Bij de controle aangekomen werd er echter al aangegeven dat we ons moesten melden bij British Airways omdat we de vlucht niet meer zouden halen. We waren tijdens de vlucht al overgeboekt naar een andere vlucht maar dat betekende wel dat we eerst naar New York JFK moesten om van daaruit door te reizen naar Miami. Er ging die dag geen rechtstreekse vlucht meer naar Miami. We zouden om 15.05 uur vertrekken naar JFK en dan daar om 17.40 uur aankomen. Om 20.00 uur ging de vlucht naar Miami en we zouden dus met 5 uur vertraging om 23.15 uur aankomen. Balen maar helaas het was niet anders. Wel nog even gevraagd om wat compensatie welke we ontvingen in de vorm van bonnen om iets te eten en te drinken ter waarde van 5pond per persoon. Als je niks vraagd krijg je niks blijkt wel. Nadat de boardingscards waren geprint (we hadden wel het voordeel dat we premium class mochten vliegen, dat betekent meer beenruimte) gingen we door de douane en hadden nog snel tijd om iets te eten en de bonnen op te maken.
We gingen op tijd weer aan boord maar helaas bleek er iets met de airco te zijn waardoor het vliegtuig opnieuw gestart moest worden. Al met al weer een vertraging van een uur. Als we onze volgende aansluiting maar weer gingen halen. We landden uiteindelijk om 18.05 uur een eer we het vliegtuig uit waren was het al ruim half zeven. In Londen hadden we geen boardingcards gekregen dus die moesten we hier ook nog ophalen. Terwijl we door de customs wilden gaan werden onze namen al afgeroepen. We meldden ons waardoor we gelijk aan de beurt waren. Dit ging in ieder geval snel. Nu moesten we nog op onze koffers wachten, hopelijk waren die ook aangekomen. Dit duurde een hele tijd maar uiteindelijk hadden we ze toch alle drie. Aangekomen bij de re-checkinn werd ons aangeraden om de koffers zelf naar de quick check inn te brengen. Dan zouden ze zeker aankomen. Inmiddels begon de tijd te dringen want we moesten ook nog met een shuttle naar een andere terminal. Dus koffers afgeven en weer vlug naar de douane. Hier mochten we ook wel voor maar er waren uiteraard meer mensen die een vlucht moesten halen dus het was dringen. Uiteindelijk waren we net op tijd bij de gate. Ook bij deze vlucht hadden we vertraging want we hebben nog ruim een uur aan de grond gestaan omdat we niet mochten vertrekken.  We zaten ook niet helemaal bij elkaar in het vliegtuig want Ton en Joost zaten helemaal achteraan. Uiteindelijk kwamen we toch om 23.51 uur aan in Miami. Nu nog de koffers halen en dan konden we door naar Alamo om de auto op te halen. Maar helaas, geen koffers. Dan maar weer naar de bagage claim. Hier alle gegevens doorgegeven en hopen dat de koffers inderdaad morgenvroeg bij het hotel zouden worden afgegeven. Met een shuttlebus werden we naar het verhuurcentrum gebracht. We hadden dit keer via eautohuur.nl een full size geboekt. Afgelopen jaren gingen we echter steeds met een Midsize Suv naar buiten. Zo ook dit keer. Gewoon even vragen en we kregen een mooie zilverkleurige Dodge Journey mee. Echter toen we de garage wilden verlaten werd er aangegeven dat er iets met de auto aan de hand was en dat we van auto moesten wisselen. Het zal toch niet waar zijn. Uiteindelijk vertrokken we toch met eenzelfde Dodge richting hotel. Het was inmiddels al tegen half 2 's nachts toen we bij het Holiday Inn aankwamen. Hier werden we netjes verwelkomd. Ik had aangegeven dat we 25 jaar getrouwd waren maar er waren deze nacht nog geen kamers beschikbaar die hoog gelegen waren i.v.m het uitzicht. Morgen nog maar even vragen zeiden ze. Wel hoefden we donderdag pas om 14.00 uur uit te checken in plaats van 12.00 uur. Toch leuk al zullen we er misschien geen gebruik van maken. Na nog even snel een smsje naar huis te hebben gestuurd doken we om 2.15 uur vermoeid ons bed in. Dit was toch wel een reis met de nodige hindernissen. Er zal dan ook wel een claim naar British Airways gaan. Nu maar hopen dat de koffers er morgen zijn zodat de vakantie kan beginnen. Tot morgen.